பகுதி சிகிச்சைகள் காரணமாக மியூக்கோர்மைகோசிஸ் மீண்டும் ஏற்படுதல்

டாக்டர் கே. ஆர். மேகநாத்

கோவிட்-19 இன் இரண்டாவது அலையின் போதும் அதற்குப் பின்னரும், இந்தியாவில் மியூக்கோர்மைகோசிஸ் பாதிப்புகள் திடீரென அதிகரித்தன. இப்போதெல்லாம், புதிய பிளாக் ஃபங்கல் பாதிப்புகளின் எண்ணிக்கை குறைந்துள்ளது, ஆனால் முழுமையற்ற சிகிச்சைகள் காரணமாக, குணமடைந்து வீடு திரும்பிய நோயாளிகள் மியூக்கோர்மைகோசிஸ் மீண்டும் ஏற்படுவதால் திரும்பி வருகின்றனர்.

கோவிட்-க்கு முன்பு, மியூக்கோர்மைகோசிஸ் மற்றும் ஆஸ்பெர்ஜில்லோசிஸ் (வெள்ளை பூஞ்சை என அழைக்கப்படுவது) பாதிப்புகளின் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் குறைவாகவே இருந்தது. சில சமயங்களில் ஒற்றை இலக்க எண்ணிக்கையிலேயே இருந்தது. இளங்கலை அல்லது முதுகலை (காது, மூக்கு, தொண்டை மருத்துவம் உட்பட) படிப்புகளின் போது கருப்பு பூஞ்சை பாதிப்புகளைக் கண்ட மருத்துவர்களின் சதவீதம் கணிசமாகக் குறைவாக உள்ளது. சில இளங்கலை மருத்துவப் புத்தகங்கள் மியூக்கோர்மைகோசிஸைக் குறிப்பிடுவது கூட இல்லை. கருப்பு பூஞ்சை பாதிப்புகளுக்குத் திறம்பட சிகிச்சையளிக்க, ஒரு காது, மூக்கு, தொண்டை அறுவை சிகிச்சை நிபுணருக்கு அறுவை சிகிச்சை மற்றும் மருந்துகளில் நல்ல அனுபவம் தேவைப்படுகிறது. ஆனால், இந்த நோய் மிகவும் அரிதானது என்பதால், இந்த அனுபவத்தைப் பெறுவது மிகவும் கடினம். எனவே, கோவிட்-க்கு முன்பு, ஓரிரு காது, மூக்கு, தொண்டை மருத்துவர்கள் மட்டுமே இந்த பாதிப்புகளுக்குச் சிகிச்சை அளித்து வந்தனர். இருப்பினும், கருப்பு பூஞ்சை பாதிப்புகள் அதிகரித்ததால், பல மருத்துவர்கள் மியூக்கோர்மைகோசிஸ் பாதிப்புகளுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கத் தொடங்கினர். புத்தகங்களில், அவர்கள் பல வகையான சிகிச்சை முறைகளைக் குறிப்பிடுகின்றனர். பல மருத்துவர்கள் இதைப் படித்திருந்தாலும், அதில் நடைமுறை அனுபவம் பெற்றிருக்கவில்லை.

பல மருந்துகளைக் கொண்ட ஒரு சமச்சீரான சிகிச்சையும், வெவ்வேறு மருந்துகளை சரியான நேரத்தில் தொடங்குவதும் அவசியமாகும். மியூக்கோர் மீண்டும் வராமல் இருக்க, சிகிச்சையானது நோயாளியின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட்டு, தனிப்பட்ட முறையில் அளிக்கப்பட வேண்டும். இதை அனுபவத்தின் மூலம் மட்டுமே கற்றுக்கொள்ள முடியும். பொதுவான மற்றும் தரப்படுத்தப்பட்ட சிகிச்சை நெறிமுறைகள் 90% என்ற உயர் வெற்றி விகிதத்தை அளிப்பது சாத்தியமில்லை.

மூக்கு மற்றும் அருகிலுள்ள உறுப்புகளில் இருந்து பூஞ்சையை மீண்டும் மீண்டும் அறுவை சிகிச்சை மூலம் அகற்றுவதும், இறந்த திசுக்களை நீக்குவதும் அவசியமாகும். அது முழுமையடையவில்லை என்றால், வெற்றி கிடைப்பது அரிது. எனவே, பூஞ்சை எதிர்ப்புத்தன்மையைத் தடுக்கவும், மருந்துகளின் பக்க விளைவுகளைக் குறைக்கவும், நல்ல அறுவை சிகிச்சைகள் மற்றும் திறம்பட்ட பூஞ்சை எதிர்ப்பு மருந்துகளை விவேகத்துடன் பயன்படுத்துதல் ஆகிய இரண்டின் கலவையும் தேவைப்படுகிறது.

பல பூஞ்சைத் தொற்றுகள் உள்ள நோயாளிகளுக்கு, பல பூஞ்சை எதிர்ப்பு மருந்துகளுடன் கூடிய சிகிச்சையே முதன்மையானதாக இருக்க வேண்டும். பல மருந்து சிகிச்சையில் பூஞ்சை எதிர்ப்பு மருந்துகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, மருந்துகளின் பக்க விளைவுகளின் தன்மையை மனதில் கொள்ள வேண்டும், ஏனெனில் அனைத்து பூஞ்சை எதிர்ப்பு மருந்துகளும் மற்ற மருந்துகளுடன் எதிர்மறையான அல்லது நேர்மறையான இடைவினைகளைக் கொண்டிருக்கலாம். உதாரணமாக, டைஜீன் (Digene) என்ற அமில எதிர்ப்பு மருந்துப் பாகு, போசகோனசோல் (Posaconazole) மருந்தின் உறிஞ்சுதலைக் குறைக்கக்கூடும். அதேபோல், சில மருந்துகள் பூஞ்சை எதிர்ப்பு மருந்துகளின் செயல்பாட்டையும் நச்சுத்தன்மையையும் அதிகரிக்கக்கூடும். மருத்துவர் இந்த விளைவுகளைப் பற்றி அறிந்திருக்கவில்லை என்றால், மருந்துகளால் கடுமையான பக்க விளைவுகள் ஏற்படலாம் அல்லது மருந்துகளின் செயல்திறன் குறையக்கூடும். இருப்பினும், ஒரு மருத்துவர் இந்த விளைவுகளை சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும். ஒரு மருந்தை கூடுதலாகச் சேர்ப்பதன் மூலம், மருத்துவரால் பூஞ்சை எதிர்ப்பு மருந்துகளின் பயன்பாட்டைக் குறைக்க முடியும். உதாரணமாக, நாம் போசகோனசோலுடன் அசித்ரோமைசினைச் சேர்த்தால், போசகோனசோலின் செயல்திறன் 25 முதல் 50 சதவீதம் வரை அதிகரிக்கும், எனவே போசகோனசோலின் அளவைக் குறைக்க வேண்டும். போசகோனசோலுக்குத் தட்டுப்பாடு நிலவிய ஒரு காலகட்டத்தில், டாக்டர் கே. ஆர். மேகநாத், போசகோனசோலின் அளவை 70% ஆகக் குறைத்து, தனது நோயாளிகளின் மருந்துச் சீட்டுகளில் அசித்ரோமைசினைச் சேர்த்து, கிடைத்த மருந்துகளைக் கொண்டே தனது 40 மியூக்கோர்மைகோசிஸ் நோயாளிகள் அனைவரையும் வசதியாகக் குணப்படுத்தினார்.

இந்தச் சூழலுக்கு எது வழிவகுத்தது?

மியூகோர்கோமிகோசிஸ் (mucormycosis) பாதிப்பு மீண்டும் ஏற்பட்ட நோயாளிகளைக் கையாண்ட ENT மருத்துவர்களை விமர்சிப்பதாக இந்தக் கட்டுரையை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். மியூகோர்கோமிகோசிஸ் என்பது ஒரு பிடிவாதமான மற்றும் அரிதான நோய் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சிறந்த மருத்துவரிடம் சிறந்த சிகிச்சையைப் பெற்றாலும், ஒரு நோயாளிக்கு இந்நோய் மீண்டும் வருவதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது. அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவர்களுக்கும் அனுபவம் குறைவானவர்களுக்கும் இடையே இந்நோய் மீண்டும் வருவதற்கான வாய்ப்பின் சதவீதத்தில் மட்டுமே வித்தியாசம் இருக்கக்கூடும். சொல்லப்போனால், பெரும்பாலான ENT மருத்துவர்களிடம் உள்ள தகவல்களும் அனுபவமும் கூட இதற்குப் போதுமானதாக இல்லை.

கோவிட் காலத்திற்கு முன்பு, அனுபவம் இல்லாத ஒரு ENT மருத்துவர், அனுபவம் வாய்ந்தவர்களிடம் நோயாளியை அனுப்பாமல் தானே சிகிச்சை அளிக்க முயன்றிருந்தால், அது அவரது சுயநலமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் கோவிட் காலத்திற்குப் பிறகு, தற்போதுள்ள அனைத்து நோயாளிகளையும் அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவர்களால் மட்டுமே கையாள முடியாது. நடைமுறை அனுபவம் இல்லை என்பதற்காக ஒரு மருத்துவர் நோயாளியைக் கவனிக்காமல் விட்டால், நோயாளியின் நோய் தீவிரமடைந்து, சில நாட்களிலேயே அவர் உயிரிழக்க நேரிடலாம். அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவருக்காகக் காத்திருக்குமாறு நோயாளிகளிடம் கேட்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது; ஏனெனில், ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் சிகிச்சை அளிக்க 20 முதல் 40 நாட்கள் வரை ஆகலாம், மேலும் நம்மிடம் உள்ள கால அவகாசத்தைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது மருத்துவமனையில் படுக்கை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பும் மிகக் குறைவு. அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவரிடம் சிகிச்சை பெற படுக்கைக்காகக் காத்திருந்தால், நோயாளி காத்திருக்கும்போதே இறக்க நேரிடலாம் அல்லது நோய் மூளைக்குப் பரவக்கூடும். ஒருவரின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைப் பொறுத்து மியூகோர்கோமிகோசிஸ் பாதிப்பு சில மணிநேரங்களிலேயே இருமடங்காக அதிகரிக்கக்கூடும்; அது அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவர் வந்து சிகிச்சை அளிக்கும் வரை காத்திருக்காது. எனவே, அந்தந்த நேரத்திலும் சூழலிலும் நோயாளிகளுக்கு எது சிறந்ததோ அதையே மருத்துவர்கள் செய்தனர். இத்தகைய சூழல்கள் அனைத்தும் தவறான மருத்துவர்களாலோ அல்லது நிர்வாகக் குறைபாட்டாலோ ஏற்பட்டவை அல்ல; இவை எதிர்பாராத ஒரு மோசமான சூழ்நிலையால் ஏற்பட்டவை மட்டுமே.

கசப்பான உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதை விட, மற்றவர்கள் மீது பழிபோடுவது எளிது.

எழுதியவர்

டாக்டர் கே. ஆர். மேகநாத்